ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω  

 

 

 

چي مي شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما بركت بده ٬ 

 

 چرا كه ديروز ما وقت نكرديم از او تشكر كنيم .

 

 

چي مي شد اگه خدا فردا ديگه ما را هدايت نمي كرد ٬ چون امروز اطاعتش نكرديم .

 

 

چي مي شد اگه خدا امروز با ما همراه نبود ٬  چرا كه امروز قادر به دركش نبوديم .

 

 

چي مي شد ديگه هرگز شكو فا شدن گلي را نمي ديديم ٬

 

چرا كه وقتي خدا بارون فرستاده بود گله كرديم .

 

 

چي مي شد اگه خدا عشق و مراقبتش را از ما دريغ مي كرد ٬ 

      

چرا كه ما از محبت ورزيدن به ديگران دريغ كرديم .

 

 

چي مي شد اگه خدا فردا كتاب مقدسش را از ما مي گرفت ٬

      

چرا كه امروز فرصت نكرديم آنرا بخوانيم .

 

 

چي مي شد اگه خدا در خا نه اش را مي بست ٬ چون ما در قلبهاي خود را بسته ايم .

 

 

چي مي شد اگه خدا امروز به حرفهايمان گوش نمي داد ٬

 

چون ديروز به دستوراتش خوب عمل نكرديم .

 

 

چي مي شد اگه خدا خواسته هايمان را بي پاسخ مي گذاشت ٬ چون فراموشش كرديم .

 

 

و چي مي شد اگه .....

 

 

و چي مي شه اگه ما از اين مطالب به سادگي بگذريم ؟

 

 

 

 

 

                                                                    فرزانه

 

 

 

به نام يکتای هستی بخش

 

شمع می سوزد و من هنوز بیدارم  !

هیچ ماهی در آسمانم نیست .

دستانم هنوز در حال نوشتن اند و بیداری پی در پی شب هایم زیباست .

آسمان آبی نیست ولی ستارگانش نشان از فردایی دیگر می دهند !

 

به شمع می نگرم و مژگانم تر می شود .

زندگیم مثل اوست ذره ذره آب می شود و هیچ کس نمی فهمد ٬

 و آن گاه که به اتمامش نزدیک می شود  در می یابد که پایان راه  است .

آن بودن ها و روشنایی ها ...

 

آری !

 

 شمع کوچک من در اتاق آرزوهایم٬  همراه با رؤیاهایم می روند .

می روند به سرزمینی دور ٬  دورتر از خورشید  ٬ سرخ و آبی .

شعله های فروزان عشقم می سو زد و می سوزاند ...

 

آه ! آ ری ٬ مثل شمع کو چک اتاقم ...

و من آن پروانه رنگینی هستم  که می چرخم به دورش 

 

                                              و آرام  آرام  آرام  آرام  آرام ....

 

                                                                          ....... می میرم  !

             ∞∞∞  ∞∞∞  ∞∞∞  ∞∞∞  ∞∞∞  ∞∞∞

 
غمهايت را روي شن بنويس تا باد آنها را با خود ببرد ٬

 

و شاديهايت را روي سنگ بنويس که هيچوقت تنهايت نگذارد !

 

تمنا كن ولي خار نشو !

 

 

براي عشق قبول كن ولي غرورت رو از دست نده ٬

 

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو !

 

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه !

 

 

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن  !

 

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير!

 

براي عشق وصال كن ولي فرار مكن !

 

 

براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن !

 

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش  !

 

براي عشق خودت باش ولي خوب باش !

                                                                        مريم

 

به نام تو ای معبود احساس

 

 

 

        خدايا !

 

 

اگه فراموشت كردم فراموشم نكن...

 

                    اگه خطا رفتم ,

 

                               گناه كردم تو ببخش .

 

 

كمكم كن تا بتونم درست برم ,

 

به من عقل دادي و توان دادي كه بتونم فكر كنم و تصميم بگيرم...

 

اما زر و زيور دنيا چشم هام رو بست ,

 

دل به چيزهايي بستم كه فنا پذير هستن .

 

 

اگر هم ميخواهم سعي كنم خوب و درست باشم نميگذارن ,

 

 سنگ ميندازن جلو پاهاي آدم .

 

 

 خدايا تو ابدي هستي..

 

تو هميشه هستي و هر وقت صدات كنيم جواب ميدی ,

 

مثل بعضي از آدما تنهامون نميگذاري ,

 

ماها بي وفا هستيم اما تو وفا داری ...

 

 

 

خدايا تنهام نگذار...

 

 

راه درست رو به من و همه كسانيكه تورو دوست دارن نشون بده ,

 

خدايا بابت هر چيزي كه به من دادي ممنونتم و فقط  ميتونم بگم ...

                              خدايا شكرت ...

                                                         فرزانه

نخستین بار آسمان را در نگاه تو دیدم !

اشک از دیدگانم جاری شد , با حسرت و آه ...

 

 
آن گاه که در نگاهت جان دادم و کشتی عشقم ,

 

در دریای پر تلاطم قلبت نابود شد ,

 

عظمت چشمانت را دریافتم ...!

 

اینک نام تو در تنگنای قلب محذونم حک شده  !

بی تو در یای وجودم را کویری خشک می بینم   !

 

آه ...  !

 

ای کاش که قلبم برای تو دیوانه وار در تپش نبود ,

 

                                                          ای  کاش ...

 

آن روز که چشم در چشمم نهادی و عشق را برایم مجسم ساختی , 

 

 آیا اندکی اندیشیدی

 

 که این عاشق درمانده چگونه از مرداب عشقت نجات می یابد ؟

 

هنوز هم در رویاهایم می بینم که در انتهای عشق,

 

 من و تو دست در دست هم به سوی بی نهایت وجود گام بر می داریم و

 

 آشکارا عشق را مبهوت خود ساخته ایم !

 

آری !

در انتهای این راه بی نهایت دنیایی است که مرا از وجودت جدا می سازد .

 

 با خود و بدون تو و با قلبی تهی از هیچ ,

  

                                                 تنها می مانم ...

 

همان دم حکمی صادر می شود  :  زندگی بدون تو !

 

آه ,   خدایا  !

آیا از چشمانم در می یابی که نمی توانم !

زندگی از من محال می خواهد .

 

 

 ناچار و بدون تو زندگی را بدرود خواهم گفت و در انتهای وجود,

 
                              خواهم خفت !

 

                       "  به  امید  دیدارت  "

                                                                               مريم

          بغض غريب

رفتنت را ديدم

تو به من خنديدی

آتش برق نگاهت دل من آتش زد

               و مرا در پس يک بغض غريب

در ميان برهوتي تاريک

پشت يک خاطره سرد و تهی

با دلي سنگ رهايم کردی

              و تو بي آنکه نگاهي بکني به دل خسته و آزرده من ...

 

رفتنت را ديدم

تا به آنجا که نگاهم سو داشت

            و تو در آخر اين قصه تلخ  محو شدي

باورم نيست که ديگر رفتی ...

            اشک من  بدرقه راهت باد !

       آنگاه که با دستانت واژه ی عشق را برقلبم نوشتی

       سواد نداشتم، اما به دستانت اعتماد داشتم.

      حال سواد دارم اما دیگر به چشمان خود اعتماد ندارم.
 

                                                                       فرزانه

                                                                                     مريم

        دوستی

 

 

 

 

دل من دیر زمانی است که می پندارد :

   

 دوستی نیز " گلی است " ،

 

 مثل  نیلوفر و ناز

      

          ساقه ی ترد و ظریفی دارد

 

                   بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

 

 جان این ساقه ی نازک را

 - دانسته-

 بیازارد !     

               

" خداوند انسان را در آب های عمیق فرو می کند ،
                                     نه برای غرق کردنش، بلکه برای پاک کردنش "

 

 

  " بدان که هر چه غیر خدا باشد، خدا را از چشم تو پنهان خواهد کرد "

                                                                     فرزانه

              تنها...  فقط با تو  !

نمی دانی چه می گویم 

                            که تا اکنون  

                                 این تنها ی تنها مانده عاشق

                                  که با تنهایی خاموش خود آرامشی دارد

 دلش تنگ است   

                دلش تنگ است و می خواهد بخواند !

                دلش تنگ است و  می خواهد بگرید !

 

  نمی دانی چه گفتم  !   نه ؟

نمی دانی که این عاشق که در آغوش تنهایی رمیده   

                                                                      دلش تنگ است .

دلش تنگ است  و می بیند ز رویا  : آشنایی :

                         گام بر می دارد و آید بسویش ....!

 

نمی فهمی چه می گویم !

که اکنون این چنین آینده را در ذهن مغشوشت تو کردی حک !

 

کمی بنگر در این دنیا ......  کمی بنگر در این صحرای تنها مانده ی خاموش

که در اوج   سخاوت  ....... بروی عاشق در مانده کرده باز آغوش

 

 تو بنگر  !

          گر نباشد این چنین    چه خواهد گشت این دنیا

          بدون روی تو هرگز  نمی خواهم که باشد این دو چشم عاشقم    بینا !

 

 برای دیدن تو ....

                 چرا باید بمانم باز در دنیای تنهایی !

                                   که لبهايت نداده است 

                                          به دست باد حرف آشنايی  !

 

ببین  ...

       آخر که من گشتم با تو همدم و همراز

        داستان عمر خود را  در مسیر کوچه های زندگی                                  

                                                                   کرده ام آواز ....

 

 بدان ای خوب رویم  من چه می گویم

         بدان  ...

                  کز عشق تو دیگر ندارم رنگی برویم

 

بمان  با من  بمان  تا قصه تنهاییم را با تو گویم !

       بمان  ...

                تا در کنار لاله آزاد قلبم خوش ببویم !

 

 

                                                                         مريم

 

 

 

          زندگی

زندگي زيباست آنرا ستايش كن .

                                  زندگي شادماني است آن را امتحان كن .

زندگي روياست آن را درك كن .

                                  زندگي مبارزه است با آن روبه رو شو .

زندگي عهد و پيمان است به آن وفا كن .

                                 زندگي اندوه است بر آن غالب شو .

زندگي آواز است آن را زمزمه كن .

                                زندگي حادثه است حادثه جو باش .

زندگي شانس است آن را بساز .

                               زندگي زندگي است به خاطرش زندگي كن .

بهار این جاست .

یه جایی همین جا ها فقط منتظر

که ما هم به اون نگاه کنیم چون اون هر روز به ما نگاه می کنه !

اگر ذهنت را بهاری کرده باشی

حتی با یک شاخه گل در کویر ، می توانی بهار را احساس کنی !

                               مريم جان تولدت مبارک

                                                             فرزانه